...ادامه پست قبل:

در حال انجام مناسک و خواندن آن کاتالوگ(کاتالوگ حج)به نوشته ای برخوردم بس جالب.نوشته این بود:

«در سعی چهارم اگر روی پله چهارم صفا بایستی و این ورد را بخوانی پولدار می شوی.»

می گویم:بر فرض که این دستور درست هم است!!!راه پولدار شدن هم همین هست!!!اما آنجا جای این است که یک انسانی که در آن عشق ذوب می شود و روحی که هیجان زده کار ابراهیم و قربانی اسماعیل و سعی هاجر تنها و مطرود و افروخته از خاطر پیغمبر و اندیشه خدا و انسان و قیامت است،به این فکر بیافتد که یک راهی پیدا کند که پولدار شود؟!!یعنی انسان هیچ کاری نکند و فقط سالی یک بار روی همان پله چهارم بایستد و آن ورد را بخواند؟ اصلا عالم عزیز(نویسنده کتاب و کاتالوگ)!!!پله چهارم چی؟ تپه صفا هم دیگر جایش نیست.جایش یک کریدور سبک ایتالیایی است،حواست کجاست؟!برای مردم بدبخت راهنمای حج می نویسی و خودت حج آمریکایی را ندیده ای؟!

پدر،مادر!

من از این طریق می دانم که پول به دست نمی آید.می دانم که دین،تو را و امثال تو را وادار می کند که یا پول را تحقیر کنید و یا ستایشگر فقر باشید و در همان حال ثروت تو را و ذخایر و منابع تو را و همه جامعه اسلامی تو را می برند!

پدر،مادر!

می پرسیدم که امام حسین که بود و برای چه کشته شد؟می گفتی:خودش را فدای امت کرد.

می پرسیدم فدای امت کرد یعنی چه؟می گفتی که:یعنی این که خودش را آنجا به کشتن داد تا در روز قیامت از امت جدش شفاعت کند!

پس این امام حسین هم که خودش را،زندگی اش را،خانواده اش را و همه چیز و همه کسش را به دم شمشیر ستم و زور و جنایت داد و شهادت را انتخاب کرد،برای زندگی من و تو نبود؟برای این که پیروانش از زیر بار ظلم و ستم و جور خلاص بشوند نبود؟و خلاصه برای آزادی مردم و بسط و احیای حق نبود؟برای این بود که ما اینجا گناه بکنیم و بعد بر او گریه کنیم و در عوض روز قیامت از ما شفاعت کند؟پس در دنیا به درد نمی خورد؟

پدر،مادر!

به دنبال قهرمانی هستم که در این دنیا مرا نجات دهد و در این زندگی و سرنوشت محکوم و جهنمی فعلی ام از من شفاعت بکند.

تو به من کتابی را نشان دادی که در قم تالیف یافته و گفتی مطالب اساسی و مهم را نویسنده ای که خودش و اخویش متخصص انقلاب کربلا هستند! اینجا نوشته.کتابی با حجم زیاد و قطر زیاد.اسمش هم:«دفاع از حسین شهید»!
در این کتاب نوشته بود:قیام حسینی برای انسانها خیلی ارزش داشته! نتایج آن بر دو نوع است:1-نتایج معنوی 2-نتایج مادی

نتایج معنوی:بزرگترینش این است که اگر یک عده محقق جمع شوند و فهرستی تهیه کنند از اسم تمامی زنها و مردهایی که به خاطر گریه بر امام حسین در روز قیامت همه گناهانشان بخشیده شده و به بهشت رفته اند،شمارش از میلیونها نفر تجاوز می کند.این نتیجه معنوی انقلاب!!

اما آثار مادیش از این هم جالبتر است و لابد همه اقتصاد دانان و سرمایه داران غرب،تعجب می کنند از این همه نتایج اقتصادی قیام امام حسین!!!

پیش خود گفتم:قطعا این قسمتش دیگه جهانی هست و به درد زندگی اجتماعی می خورد و در تولید کالا،بالا بردن سطح درآمد ملی و رفاه مادی و استخراج منابع تولیدی جامعه شیعه،نقش مهمی دارد و پیروان خویش را از فقر اقتصادی رهایی می بخشد و شیعیان را از سلسله جامعه های عقب مانده و جهان سومی خارج می سازد.

نویسنده کشف خود را توضیح می دهد:«این همه زایری که هر ساله از سبزوار و گناباد و قزوین و یزد و کاشان و محمد آباد می روند کربلا،همه از ولایت خودشان مقداری هم جنس با خودشان می برند کربلا و آنجا می فروشند.از پول آن یک مقدار سوغات نیز می خرند و بر می گردند به ولایت خودشان.در اثر همین صادرات و واردات و نقل و انتقالات اقتصادی دائمی،یک نقل و انتقالات مستمر مادی و مبادلات اقتصادی بین کربلا و دهات ایران بوجود آمده که در جهان بی سابقه بوده است!!!»

تمام شد،آری تمام شد!

حق نمی دهی که اینها را همه کنار بریزم و بروم به دنبال کار و زندگیم،دنبال علم و فکر و فلسفه و ادبیات و هنر؟

خوب حالا نوبت آن است که به این پسران و دختران و دانشجویان و متفکران و آزادی خواهان و روشنفکران و معتقدان به ایدئولوژی های مختلف و استادان و خوانندگان ترجمه های بسیار بزرگ و شاهکارهای فلسفه،که دین را عامل انحطاط توده می دانند بگوییم که:«اسلام اینجور نیست».

اسلام هم به دنبال این است که تبعیض و ظلم را ریشه کن بکند،آزادی انسان را تامین بکند،فقر و تضاد طبقاتی را براندازد.دینی است که می خواهد به انسانها در همین دنیا نجات و آزادی بدهد و ترازوی عدالت در جامعه را پیش از مرگ بر پا دارد.هر مکتب انقلابی،مکتب مردمی و مکتب آزادیخواهی(اصول فلسفی و علمی و استراتژیکی اش هر چه هست کار نداریم)اگر همه هدفهایش را خلاصه کنیم،به دو اصل می خواهد جامه عمل بپوشاند.یکی نظام استثمار و تضاد طبقاتی و ظلم اجتماعی و تفرقه اجتماعی را تبدیل کند به نظام «برابری و عدالت» و دوم جامعه را از حاکمیت استبدادی و اشرافی رها کند و از یک رهبری و انقلابی و انسانی پاک برخوردار سازد.اما ما خیال می کنیم که اصول شیعه باید ریاضت و عبادت و ندبه و نوحه باشد! اینجوری نیست و تمامی تشیع بر آن دو اصل استوار است:

1-عدل 2- امامت

این همان نیست که تو(روشنفکر امروزی)در مکتب های دیگر می جویی و همان نیست که برای جامعه خویش و برای تمام بشریت آرزو می کنی؟

اما چه کنیم که این دو اصل را از معنی خودش انداختند!یعنی اسم آنرا حفظ کردند و رسمش را نفی!

اگر فریبکاران به جای این دو کلمه می گفتند که اصول شیعه فقه و عبادت و ریاضت و ... است،می توانستیم امروز خطاب به آنها بگوییم که خیر،اصول شیعه عدل است و امامت.اما بدبختی آن است که این دو کلمه را مسخ کردند،به طوری که امامتش نصیب «شاه عباس» می شود و عدالتش بهره «ظلمه».

پسر روشنفکر،دختر تحصیل کرده!

خداوندی که به نظر تو،واضع دینی است که تخدیر کننده بشریت است و انسان را از مسئولیت شخصی باز می دارد و انسانها را مجبور می کند که نذر کنند و به تملق گویی اش بپردازند،خدای اسلام نیست.

توحید تنها یک نظریه ماوراء طبیعی نیست.تنها به این معنی که بگوییم:«خدا در هستی،یکی هست و نه بیشتر»نیست.توحید یک جهان بینی است،یک بینش «تاریخی» و «اجتماعی» و «بشری» است.زیر بنای وحدت هستی و «وحدت نژادی و طبقاتی» است.نفی کننده شرک قومی و فکری و گروهی و انسانی است.

خدای اسلام دوستدار «عزت»،«علم»،«آهن»،«جهاد»،«مسئولیت»،«اراده انسانی»،«ثروت»،«تمدن» و ... هست.انسان امانتدار او است،حامل روح او است و جانشین او در زمین است.

اسلام دین توجیه فقر نیست.دینی است که فقر را همسایه دیوار به دیوار کفر می داند.ابوذر،بزرگترین تربیت یافته پیامبر و علی(ع) است که می گوید:«وقتی فقر از در خانه وارد می شود،دین از در دیگر خارج می شود.»

این شعار تشیع است:

«ای کسانیکه ایمان آورده اید،همانا بسیاری از علمای دینی و روسای روحانی،اموال مردم را به نا حق می خورند و مردم را از راه خدا باز می دارند.کسانیکه زر و سیم اندوخته و در راه خدا انفاق نمی کنند،آنان را به عذابی دردناک مژده بده. سوره توبه34»

جوان روشنفکر!

حجی که تو مسخره کردی و راست هم گفتی حج حاجی است! نه حج ابراهیم.حج ابراهیم،میعاد هر سال و هر نسل است با ابراهیم.

چه میعادی؟که چه بکنند؟

میعاد با نهضتی که او در جهان آغاز کرد.میعاد با بت شکنی.حتما می گویی:الان که بت نیست و همه را او شکست.چرا!بت ها وجود دارند و بیشتر و قوی تر از همیشه وجود دارند.حجی که هر قسمت آن مملو از فلسفه و حکمت است ولی بعد رفتیم و دیدیم که چه ها کردند و چه کسانی آمدند.کسانی که همه عمر با آزادی تمام هر کاری که می خواستند را انجام دادند و حالا که مرگ به آنها نهیب زده،برای این که به نکیر و منکر باج بدهن آمده اند به حج!

نتیجه حج آن نبود که تو دیدی.پدر و مادر و نسل مومنت رفتند و وقتی بر گشتند دیدی که با قبل هیچ فرقی نکردند و با کسب تیتر و عنوان حاجی،با دست باز تری به خیانت و کثافت کاری پرداختند و تنها نتیجه برای تو سوغاتی های توی چمدونشون بود و البته بیشترین نتیجه برای سرمایه داران چین و ژاپن و کامروایی آنها بود.

آری قرآنی که تو می گویی درست است.اما کدام قرآن؟

قرآن به عنوان شیء متبرکی در دست جهل؟قرآن به عنوان پرچمی بر سر نیزه های جنایت؟

یا قرآن به عنوان کتابی که قبایل وحشی پراکنده در صحرایی را کمتر از ربع قرن،تعیین کننده سرنوشت جهان و سرکوب کننده قدرتهای عالمگیر می سازد و در کمتر از یک قرن،فرهنگی نو و انقلابی در تمدن بشری می آفریند؟

قرآن کتابی است که با نام «خدا» آغاز می شود و با نام «مردم» پایان می یابد.کتابی است که نام بیش از هفتاد سوره اش از مسائل انسانی بر گرفته شده است و بیش از سی سوره اش از مسائل مربوط به طبیعت و فقط نام دو سوره آن مربوط به عبادت است،آن هم «نماز» و «حج».

این کتاب از آن روزی که به حیله دشمن و جهل دوست لایش را بستند،لایه اش مصرف پیدا کرد.

می بینی دوست روشنفکر من که چه کردند و چه ها نکردند؟!!!
ویل دورانت می گوید:«این آیه قرآن«فمن اعتدی علیکم فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدی علیکم(هر که به شما تجاوز کند،شما نیز به همان گونه که به شما تجاوز شده،بر او تجاوز کنید) در مقایسه با آیه انجیل که می گوید:اگر بر نیم رخ چپت سیلی زدند،نیم رخ راستت را پیش آر و اگر عبایت را خواستند ردایت را نیز ببخش،روشن می کند که قرآن یک اخلاق مردانه را تعلیم می کند و انجیل یک اخلاق زنانه.

خواهر و برادر روشنفکرم!
فلسفه معاد در اسلام راستین،فلسفه نفی معاش نیست.بهشت آخرت در اسلام حقیقی،امید واهی برای دوزخ دنیا نیست.دنیا وسیله کسب ارزشهای خدایی و بدست آوردن شایستگی های بهشتی است.اصل«الدنیا مزرعه الآخره»رابطه دنیا و آخرت را در جهان بینی اسلام نشان می دهد.

حضرت رسول در جمله ای می فرمایند:«من لا معاش له،لا معاد له»(هرکه زندگی مادی ندارد،زندگی اخروی نیز ندارد!)

آری روشنفکر عزیز!!!

این اسلامی که تو هم اکنون می بینی،واقعیت(ماهیت)اسلام است نه حقیقت(وجود)اسلام.

منتظر نظرات شما دوستان عزیزم هستم.

سلام:

از همه عزیزانی که در پست قبل چمدونشون رو همراهی کردن و به نقد آن پرداختن سپاسگزارم.

در یکی از کامنت ها دوست عزیزی که متاسفانه نشانی از خودش به جا نگذاشته از این که جزء اولین نفراتی بوده که با چمدون همراهی کرده و من اسم ایشان رو ننوشتم گله مند بودند و جا داره که من از ایشان و همه کسانی که اسمشون رو نیاوردم عذر خواهی کنم.دوست عزیزم این تقصیر رو بر من ببخش،ولی ای کاش اسمت رو نوشته بودی.اگر این پست رو خوندی خواهش می کنم که در یک کامنت خصوصی خودت رو معرفی کن،البته یک حدسایی می زنم ولی برای اینکه حدسم به یقین تبدیل بشه این لطف رو در حق چمدونت بکن.

بعضی از انتقادهای دوستان به این ترتیب بود:

دوست عزیز و گرامیم-نسیم سحری-به دیر به دیر آپ شدن چمدون اشاره فرمودن که باید به خاطر این موضوع از همه عزیزان عذر خواهی کنم.چند وقتی هست که زیاد درگیر مسائل زندگی هستم و امیدوارم که این تقصیر رو بر من ببخشید.ولی در هر صورت سعیم رو می کنم که دوستان عزیزم رو کمتر منتظر بذارم!
دوست خوبم-زهرا/ترافیک-گفته بودن که اگر رنگ قالبت عوض بشه بهتره که نظرشون بسیار محترم هست.از اونجایی که تنها کسی بودن که به این موضوع اشاره کردن ازشون خواهش می کنم لطف کنند و چند وقتی دیگر چمدونشون رو با این رنگ و طرح تحمل کنند و بازم بهمون سر بزنند.

دوست مهربونم-غزل-از این که برای یکی از پستهایی که آپ کردم بهشون خبر ندادم گفته بودند.دوست خوبم از این بابت متاسفم.گاهی اوقات وقت نمی کنم که خبر بدم و گاهی هم به خاطر تعداد زیاد دوستان بعضی ها از قلم می افتند.از این بابت نیز عذر می خوام.امیدوارم که بتونم جبران کنم.

و از همه دوستانی که ابراز کرده بودند که نقاط ضعف چمدون کم هست و قابل نقد نیست،بسیار سپاسگزارم و امیدوارم که در صورت مشاهده هر گونه ضعف این لطف رو بکنند و آنرا بیان کنند.

پست جدید رو می تونید در زیر مشاهده کنید.

(از همه دوستان و عزیزان خواهشمندم که این پست را اگر چه شاید کمی طولانی باشد،ولی آنرا بخوانید و نظر هم یادتون نره.مسلما این بحث طولانی می شود و به همین دلیل من آنرا به چند قسمت در آوردم و باقی قسمت ها را در پست های بعدی خواهم آورد.برای صرفه جویی در وقت می تونید این صفحه را ذخیره کنید و سر فرصت آنرا بخوانید،اما نظر فراموش نکنید.)

تو این پست می خواهیم به یک مساله مهم بپردازیم.

می خواهیم به جای تخدیر درد و کتمان بیماری و دلخوش کنک های آرام کننده،رو در روی این مساله بایستیم و تند و راست و صاف و تلخ(که حقیقت تلخ است)بگوییم:

«غده های سرطان در خون،در قلب و در مغز رخنه کرده و سخت پیش رفته است.فرصت کم است و فاجعه سنگین»

می خواهیم به مادرها بگوییم که برای چه دختر شما نمی تواند با شما حرف بزند و شما هم نمی توانید با دخترتان حرف بزنید.

و به پدرها بگوییم که فرزند شما نه به عنوان یک فساد اخلاقی بلکه با دلایل و علل فکری و اعتقادی با شما بیگانه است.

امروز می خواهیم اتهامات پدران و مادران را از زبان پسران و دخترانشان به آنها بگوییم.

پدر من،مادر من!

دین تو و همه اعمالی را که به نام دین انجام می دهی و همه عقایدی که به نام دین و مذهب داری،همه اش بیهوده و زیان آور است.

دین تو عبارت است از یک نیرویی که تو را از دنیا و پیش از مرگ غافل می کند و همه اش به درد بعد از مرگ می خورد.اعمال دینی تو فقط به درد جواب دادن به نکیر و منکر می خورد و فوایدش هنگامی که سر به خشت و خاک لحد گذاشتی روشن می شود.و من به عنوان«جوان امروز»،«روشنفکر امروز» و «تحصیلکرده امروز» به پیش از مرگ کار دارم و دین تو هیچ سخنی درباره پیش از مرگ به من نگفته.

هم نژادهای تو و مردم جهان و نوع بشر در آتش زندگی می سوزند و تو احساس گرما نمی کنی!و بعد شبها و روزها گریه تو همه از ترس گرمای آتش پس از مرگ است و من!با آتشی که اکنون بر بشریت نازل شده کار دارم که من و تو و همه در آن میسوزیم.

پدر،مادر!

من نمی خواهم در این دنیا اسیر و بدبخت باشم.من کفری را که در این دنیا آزادی و عزت و بهشت می دهد را بر دین تو که اسارت و سختی و بدبختی را موجب می شود و حتی توصیه می کند،ترجیح می دهم.

این است که ایمانی را که تو می گویی رها کردم و به این سارتری معتقد شدم که می گوید:«حتی کسی که از مادرش فلج به دنیا می آید،اگر قهرمان ورزش نشود،خودش مسئول است»این طرز فکر سارتر مادی و لا مذهب است و آن بینش توی معنوی و مذهبی!
پدر،مادر!

تو دین «نه» به من دادی.من دختر بودم.راههای که به من نشان دادی،پیشنهادهایی که به من دادی و روشهایی که به من آموختی این بود:«نرو،نکن،نخور،نخوان،نفهم،نبین،نگو،ننویس،احساس نکن،…»من به دنبال دین « آری» هستم.دینی که به من بیاموزد که چه باید بکنم.

پدر،مادر!

کتابی که تو به آن معتقدی کتابی ست برای «نخواندن» در صورتی که معنی قرآن «خواندنی» است.

کتابی که وقتی از خانه بیرون میروی یکی دو جمله از آن را می خوانی و به قفل در پف می کنی،ولی من میروم و یک قفل درست و حسابی می خرم.برای مصونیت از بیماری جمله هایی از آن را می خوانی و به خودت پف میکنی ولی من میروم و واکسن میزنم.تو به جای اندیشیدن،با آن استخاره می کنی.در حقیقت یک نوع شیر یا خط،یا لاتاری و بخت آزمایی با آن انجام می دهی.اما من با این که به آن معتقد نیستم،این قدر به آن اهانت نمی کنم،پدر جان من یک دانشجو هستم،اگر با یک جزوه درسی ام هم چنین بازی هایی کنند ناراحت می شوم و اگر روزی خواستم از آن کمک بگیرم،می روم و جمله های آنرا می خوانم نه این که آنرا باز کنم و نگاه به کلمه «خوب یا بد یا متوسط» صفحه سمت راست آن کنم.یا جمله هایش را می نویسی و بر آستین لباست می دوزی و یا بالای سر نوزاد قرارش می دهی و یا برای بدرقه مسافر و سفره هفت سین و …از آن استفاده می کنی.یعنی همه کار می کنی به جز خواندن آن.

پدر،مادر!

نماز تو فقط یک ورزش تکراریست که تنها فایده اش این است که پشت تو قوز در می آورد و پیشانی صافت،پینه می بندد و تنها فرق من که نماز نمی خوانم با تویی که نماز می خوانی در این است که من این دو نشانه تقوا را ندارم.تو می گویی نماز خواندن،با خدا سخن گفتن است.تصورش را بکن،کسی با مخاطبش که صحبت می کند نداند که چه می گوید و همه حواسش فقط به این باشد که با وسواس مضحکی حروف و الفاظ را از مخرج اصلی شان صادر کند.

پدر مومن من،مادر مقدس من!

در خیالتان خدای آسمان را نماز می گزارید و در عمل بت های قرن:خداوندان زمین را!بت هایی را که دیگر مجسمه های ساده و گنگ عصر ابراهیم و سرزمین محمد نیستند.

اما حج!

پدر،مادر!

با شما به حج آمدم و دیدم که چه می کنید.با یک جت بوئینگ707به مکه آمدید و بعد آن کاتالوگ حج را درآوردید.در آن به عنوان اولین کاری که باید حاجی انجام دهد نوشته بود:«وقتی که وارد می شوی و می خواهی از شتر پیاده شوی،اول پای راستت را زمین بگذار»داستان تو و مناسکت را و حجت را تا آخر خواندم،اما باز با تو آمدم.دیدم رفتی به مدینه و رو در روی مسلمانان دیگر که آنها هم به زیارت همان پیغمبر آمده بودند،از روی یک زیارتنامه فحش و لعنت بود که نثار معتقدات دیگر مسلمانان کردی(اشاره به لعن و نفرین به تسنن).همه وسواست این بود که در موقع طواف نوک شانه چپت با خانه کعبه دقیقا محاذی باشد و اگر یک میلیمتر انحراف پیدا کند باطل می شود و گویی حج یک عمل الکترونیکی و ماشینی پیچیده است که اگر کمی در فرم کار غفلت شود،منفجر می شود.همیشه و همه جا،هزار تا سوال کردی که:«چه جور»،اما یک بار نپرسیدی که:«چرا».

(در قسمت بعد به بعضی دیگر از این اتهامات و اعتراضات پسران و دختران می پردازیم و به آنها جواب می دهیم.البته نه جوابی که همیشه شنیده اند.جوابی قانع کننده و محکم،که شاید تا کنون نشنیده باشند)

سلامی به گرمای مرداد ماه.

سلام به همه دوستای عزیز و گرامی و همه کسایی که میان به چمدونشون و نظر میدن.و البته سلامی به همه عزیزانی که میان به چمدونشون و نظر نمیدن!!!

یکی از عزیزان شعری رو در وبش نوشته که من خیلی دوستش دارم:

هر كه ما را ياد كرد
ايزد مر او را يار باد

هر كه ما را خوار كرد
از عمر برخوردار باد

هر كه اندر راه ما خاري فكند
از دشمني

هر گلي كز باغ وصلش بشكفد
بي‌خار باد

شش ماه از روزی که چمدونمون رو باز کردیم میگذره.درست موقعی بود که همه داشتن چمدوناشون رو می بستن و خودشون رو برای سفر به سال نو آماده می کردن.

توی این مدت با خیلی از عزیزان و اساتید آشنا شدم و خیلی چیزا ازشون یاد گرفتم و امیدوارم که سوغاتی های چمدون هم برای آن عزیزان مفید بوده باشه.

امروز با این پستم می خوام شما رو به یک مناقده(بر وزن مناقصه و مزایده)دعوت کنم.

می خوام که مثل گذشته این لطف رو در حق من داشته باشید و بر من منّت گزارید و توی این مناقدهشرکت کنید.

حتما چمدون دارای نقاط ضعف و قوتی بوده و هست.به نظرم اومد که الان وقت بر طرف کردن نقایص و تقویت نقاط مثبت آن هست.

دوست دارم که همه عزیزان و دوستای گلم این لطف رو در حق چمدونشون داشته باشن.

مطالب تکراری هست؟طولانی هست؟مفید نیستند؟قالب چمدون زیبا نیست؟مطالب دارای جبهه گیری و یکطرفه هست؟

...

...

منتظر نظرات شما عزیزان هستم.

با تشکر از همه عزیزان و ببخشید اگر دوستانی رو از قلم انداخته ام:

نسیم سحری،دوست گرامی-فکر پویا،دوست عزیز-باران،یار قدیمی-باران۴۵دوست قدیمی-نیلوفر خانم-شولی شلغم،که دیگه سری به چمدونش نمی زنه-نهیق عزیز با نظرات زیباش-غزل خانم عزیز-بهار خانم با شعر های زیباش-هدیه خانم-رژین دوست داشتنی-لبخند عشق-معصومه خانم کم پیدا-مهرزاد عزیز-الهه خانم با دل همیشه آبیش-عطیه خانم-آقا سهراب و اون کاریکلماتورهای داغش-وحیده عزیز-لیلا خانم-آقا رسول که دلا رو نچر میکنه-مرسده عزیز-روشنک خانم،دوست قدیمی-صاحبدلان،دکتر گرامی-زهرا خانم-ترانه آسمانی-مریم خانم عزیز و در پی رهایی از این همه فکر-سعادت،دوست گرانقدرم-غروب،دوستی با هویت نا معلوم البته نه برای من-الی عزیز-نایریکا عزیز-یاسی و جوک های زیباش-عرفان عزیز-مهرگان عزیز.

عزیزانم که اسمشون در این لیست این قصور رو بر من ببخشند.

ابلیس شبی رفت به بالین جوانی   

آراسته با شکل مهیبی سر و بر را

گفتا که منم مرگ و اگر خواهی زنهار   

باید بگزینی تو یکی زین سه خطر را

یا آن پدر پیر خودت را بکشی زار   

یا بشکنی از خواهر خود سینه و سر را

یا خود ز می ناب کشی یک دو سه ساغر   

تا آنکه بپوشم ز هلاک تو نظر را

لرزید از این بیم جوان بر خود و جا داشت   

کز مرگ فتد لرزه به تن ضیغم نر را

گفتا پدر و خواهر من هر دو عزیزند   

هرگز نکنم ترک ادب این دو نفر را

لیکن چو به می دفع شر از خویش توان کرد   

مٍی نوشم و با وی بکَنم چاره شر را

جامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستی   

هم خواهر خود را زد و هم کشت پدر را

ای کاش شود خشک بن تاک و خداوند   

زین مایه ی شر حفظ کند نوع بشر را

سلام به دوستان عزیزم:

امروز میخواهم یکی از کتابهای فوق العاده دکتر علی شریعتی را معرفی کنم هر چند که همه آثار ایشان در نوع خود فوق العاده و بی نظیر است.

«یک،جلوش تا بی نهایت صفرها...»

البته هستند دوستان و عزیزان بسیاری که با آثار دکتر آشنایی کامل دارند اما دوباره و چندباره خواندن این آثار نه تنها خالی از لطف نیست بلکه سراسر معرفت است.

در اینجا قسمتهایی از مقدمه این کتاب را می آورم و در صورت تمایل،متن کامل کتاب را که حجم کمی(۱۱۰) دارد را به پست الکترونیکی دوستان ارسال میکنم یا از طریق این لینک میتوانید آنرا دانلود کنید.

کتاب:یک،جلوش تا بینهایت صفرها

در ادامه این مقدمه دکتر به توضیح عبارت «یک،جلوش تا بینهایت صفرها»می پردازد.حتما ادامه آنرا بخوانید.خیلی وجدآور است.

«بچه های ما می فهمند.

آدم وقتی فقیر میشه،خوبی هاش هم حقیر میشه.اما کسی که زر داره یا زور داره،عیبش رو هم هنر می بینند.چرندهاش رو حرف حسابی می شنوند،آروغ های بیجا و نفرت بارش رو دانش و فلسفه و دین می فهمند و ...

روزی که ما مسلمانها پول داشتیم،زور داشتیم،استادهای دانشگاه های ایتالیا،اسپانیا،فرانسه،فیلسوفان اروپا وقتی می خواستند درس بدهند،خود را به شکل بوعلی سینا و رازی و غزالی در می آوردند.اما اکنون استادهای دانشگاه های ما می خواهند ادای کانت و دکارت را در بیاورند.صنعتگران اروپایی تقلب که می کردند،مارک الله را روی جنسهای خود می زدند،یعنی که این کار اروپا نیست،کار بلخ و بخارا و توس و ری و بغداد و اسلامبول و اندلس است.

جنگهای صلیبی که شد آنها افتادند به جان ما،ما افتادیم به جان هم،مسیحی ها و جهودها یکی شدند و مسلمانان صدتا،سنی به جان شیعه،شیعه به جان سنی،ترکی به جان ایرانی،ایرانی به جان عرب،عرب به جان بربر،بربر به جان تاتار.مسلمانهای یک مذهب،یک زبان،یک محل،توی یک مسجد،هفت تا نماز جماعت می خوانند.

فرنگی ها هم مثل مغولها:«آمدند و سوزاندند و کشتند و بردند و ...»اما نرفتند.

«طلاهایمان را بردند و ما را فرستاند دنبال عصر طلایی-دنبال نخود سیاه.»

ملیت،نبش قبر

مذهب،شب اول قبر

حال،قراموشش کن

زندگی،ولش کن

آنها فقط از یک چیز می ترسند.از این می ترسند که ما دیگر از آنها تقلید نکنیم.چطور می شود که ما از آنها تقلید نکنیم؟وقتی که بتوانیم خودمان بفهمیم.آنها فقط از فهمیدن تو می ترسند.از تن تو-هر چند هم که قوی باشی- ترسی ندارند.آنها از فکر تو می ترسند.

اینه که بزرگترها که فکر دارند باید فقط به چیزهای بیخود فکر کنند.بچه ها را هم جوری بار بیارند که هر کاری می خواهند بکنند،فقط و فقط فکر نکنند.از چه راه؟با روش آموزش و پرورش مدرن آمریکایی،سمعی و بصری.یعنی باید فقط چشمات و گوشهات کار کنه.برای این که آن چیزهایی را که پنهان می کنند و پنهانی می کنند نبینی.

آنها هر چه می کنند و هرچه میبرند و هرچه می آرند هم پنهانی است و هم بی سر و صدا.اما بچه های ما،گربه سیاه دزد را،که از دیوار بالا می آید و از پنجره داخل می آید،هم می بینند و هم صدای پاهای نرم و بی صدایش را می شنوند.

بچه های ما همه چیز را می فهمند،

                                             «یک،

                                                     جلوش

                                                             تا بینهایت

                                                                        صفر ها»را.

                                                                                              «دکتر علی شریعتی»

من بی رمق‌ترین نفس این حوالی‌ام         از بودن مکرر بر دار خسته‌ام

من با عبور این ثانیه‌ها خرد می‌شوم        از حمل این جنازه‌ی هشیار خسته‌ام

از این که این همه وقت نبودم و پست جدیدی نذاشتم عذر می خوام.

امروز می خوام یه داستان کوتاه از استاد محمدعلی جمالزاده براتون بنویسم که البته شاید خیلی ها خونده باشنش ولی دوباره خوندنش خالی از لطف نیست.قبل از این که خود داستان رو بنویسم حیفم اومد که بیوگرافی استاد رو ننویسم.

«محمد علي جمال‌زاده در سال ۱۲۷۴هجري قمري در اصفهان به دنيا آمد. از دوازده سالگي به بيروت و سپس به فرانسه و سوئيس رفت و ديپلم علم حقوق خود را در فرانسه دريافت كرد. او كه در هفدهم آبان 1376 شمسي در شهر ژنو وفات يافت، از عمر طولاني يكصد و دو ساله‌ي خود تنها سيزده سال را در ايران گذراند. اما در تمام عمر همواره با ياد ايران زيست، هر روز كتاب فارسي ‌خواند و هرچه تاليف و تحقيق كرد به زبان فارسي بود. داستان «فارسي شكر است» نخستين نوشته‌ي داستاني اوست كه آن را سرآغاز داستان نويسي جديد فارسي دانسته‌اند.»

هيچ جاي دنيا تر و خشك را مثل ايران با هم نمي‌سوزانند. پس از پنج سال در به دري و خون جگري هنوز چشمم از بالاي صفحه‌ي كشتي به خاك پاك ايران نيفتاده بود كه آواز گيلكي كرجي بان‌هاي انزلي به گوشم رسيد كه «بالام جان، بالام جان» خوانان مثل مورچه‌هايي كه دور ملخ مرده‌اي را بگيرند دور كشتي را گرفته و بلاي جان مسافرين شدند و ريش هر مسافري به چنگ چند پاروزن و كرجي بان و حمال افتاد. ولي ميان مسافرين كار من ديگر از همه زارتر بود چون سايرين عموما كاسب‌كارهاي لباده دراز و كلاه كوتاه باكو و رشت بودند كه به زور چماق و واحد يموت هم بند كيسه‌شان باز نمي‌شود و جان به عزرائيل مي‌دهند و رنگ پولشان را كسي نمي‌بيند. ولي من بخت برگشته‌ي مادر مرده مجال نشده بود كلاه لگني فرنگيم را كه از همان فرنگستان سرم مانده بود عوض كنم و ياروها ما را پسر حاجي و لقمه‌ي چربي فرض كرده و «صاحب، صاحب» گويان دورمان كردند و هر تكه از اسباب‌هايمان مايه‌النزاع ده راس حمال و پانزده نفر كرجي بان بي‌انصاف شد و جيغ و داد و فريادي بلند و قشقره‌اي برپا گرديد كه آن سرش پيدا نبود. ما مات و متحير و انگشت به دهن سرگردان مانده بوديم كه به چه بامبولي يخه‌مان را از چنگ اين ايلغاريان خلاص كنيم و به چه حقه و لمي از گيرشان بجهيم كه صف شكافته شد و عنق منكسر و منحوس دو نفر از ماموران تذكره كه انگاري خود انكر و منكر بودند با چند نفر فراش سرخ پوش و شير و خورشيد به كلاه با صورت‌هايي اخمو و عبوس و سبيل‌هاي چخماقي از بناگوش دررفته‌اي كه مانند بيرق جوع و گرسنگي، نسيم دريا به حركتشان آورده بود در مقابل ما مانند آئينه‌ي دق حاضر گرديدند و همين كه چشمشان به تذكره‌ي ما افتاد مثل اينكه خبر تير خوردن شاه يا فرمان مطاع عزرائيل را به دستشان داده باشند يكه‌اي خورده و لب و لوچه‌اي جنبانده سر و گوشي تكان دادند و بعد نگاهشان را به ما دوخته و چندين بار قد و قامت ما را از بالا به پايين و از پايين به بالا مثل اينكه به قول بچه‌هاي تهران برايم قبايي دوخته باشند برانداز كرده بالاخره يكيشان گفت «چه طور! آيا شما ايراني هستيد؟»

گفتم « ماشاءالله عجب سوالي مي‌فرماييد، پس مي‌خواهيد كجايي باشم؛ البته كه ايراني هستم، هفت جدم هم ايراني بوده‌اند، در تمام محله‌ي سنگلج مثل گاو پيشاني سفيد احدي پيدا نمي‌شود كه پير غلامتان را نشناسد!»

ولي خير، خان ارباب اين حرف‌ها سرش نمي‌شد و معلوم بود كه كار يك شاهي و صد دينار نيست و به آن فراش‌هاي چناني حكم كرد كه عجالتا «خان صاحب» را نگاه دارند تا «تحقيقات لازمه به عمل آيد» و يكي از آن فراش‌ها كه نيم زرع چوب چپقش مانند دسته شمشيري از لاي شال ريش ريشش بيرون آمده بود دست انداخت مچ ما را گرفت و گفت «جلو بيفت» و ما هم ديگر حساب كار خود را كرده و ماست‌ها را سخت كيسه انداختيم. اول خواستيم هارت و هورت و باد و بروتي به خرج دهيم ولي ديديم هوا پست است و صلاح در معقول بودن.

خداوند هيچ كافري را گير قوم فراش نيندازد! ديگر پيرت مي‌داند كه اين پدر آمرزيده‌ها در يك آب خوردن چه بر سر ما آوردند. تنها چيزي كه توانستيم از دستشان سالم بيرون بياوريم يكي كلاه فرنگيمان بود و ديگري ايمانمان كه معلوم شد به هيچ كدام احتياجي نداشتند. والا جيب و بغل و سوراخي نماند كه آن را در يك طرفة‌العين خالي نكرده باشند و همين كه ديدند ديگر كما هو حقه به تكاليف ديواني خود عمل نموده‌اند ما را در همان پشت گمرك‌خانه‌ي ساحل انزلي تو يك هولدوني تاريكي انداختند كه شب اول قبر پيشش روشن بود و يك فوج عنكبوت بر در و ديوارش پرده‌داري داشت و در را از پشت بستند و رفتند و ما را به خدا سپردند. من در بين راه تا وقتي كه با كرجي از كشتي به ساحل مي‌آمديم از صحبت مردم و كرجي‌بانها جسته جسته دستگيرم شده بود كه باز در تهران كلاه شاه و مجلس تو هم رفته و بگير و ببند از نو شروع شده و حكم مخصوص از مركز صادر شده كه در تردد مسافرين توجه مخصوص نمايند و معلوم شد كه تمام اين گير و بست‌ها از آن بابت است. مخصوصا كه مامور فوق‌العاده‌اي هم كه همان روز صبح براي اين كار از رشت رسيده بود محض اظهار حسن خدمت و لياقت و كارداني ديگر تر و خشك را با هم مي‌سوزاند و مثل سگ هار به جان مردم بي‌پناه افتاده و درضمن هم پا تو كفش حاكم بيچاره كرده و زمينه‌ي حكومت انزلي را براي خود حاضر مي‌كرد و شرح خدمات وي ديگر از صبح آن روز يك دقيقه‌ي راحت به سيم تلگراف انزلي به تهران نگذاشته بود.

من در اول چنان خلقم تنگ بود كه مدتي اصلا چشمم جايي را نمي‌ديد ولي همين كه رفته رفته به تاريكي اين هولدوني عادت كردم معلوم شد مهمان‌هاي ديگري هم با ما هستند. اول چشمم به يك نفر از آن فرنگي‌مآب‌هاي كذايي افتاد كه ديگر تا قيام قيامت در ايران نمونه و مجسمه‌ي لوسي و لغوي و بي‌سوادي خواهند ماند و يقينا صد سال ديگر هم رفتار و كردارشان تماشاخانه‌هاي ايران را (گوش شيطان كر) از خنده روده‌بر خواهد كرد. آقاي فرنگي‌مآب ما با يخه‌اي به بلندي لوله‌ي سماوري كه دود خط آهن‌هاي نفتي قفقاز تقريبا به همان رنگ لوله سماورش هم درآورده بود در بالاي طاقچه‌اي نشسته و در تحت فشار اين يخه كه مثل كندي بود كه به گردنش زده باشند در اين تاريك و روشني غرق خواندن كتاب روماني بود. خواستم جلو رفته يك «بن جور موسيويي» قالب زده و به يارو برسانم كه ما هم اهل بخيه‌ايم ولي صداي سوتي كه از گوشه‌اي از گوشه‌هاي محبس به گوشم رسيد نگاهم را به آن طرف گرداند و در آن سه گوشي چيزي جلب نظرم را كرد كه در وهله‌ي اول گمان كردم گربه‌ي براق سفيدي است كه بر روي كيسه‌ي خاكه زغالي چنبره زده و خوابيده باشد ولي خير معلوم شد شيخي است كه به عادت مدرسه دو زانو را در بغل گرفته و چمباتمه زده و عبا را گوش تا گوش دور خود گرفته و گربه‌ي براق سفيد هم عمامه‌ي شيفته و شوفته‌ي اوست كه تحت‌الحنكش باز شده و درست شكل دم گربه‌اي را پيدا كرده بود و آن صداي سيت و سوت هم صوت صلوات ايشان بود.

پس معلوم شد مهمان سه نفر است. اين عدد را به فال نيكو گرفتم و مي‌خواستم سر صحبت را با رفقا باز كنم شايد از درد يكديگر خبردار شده چاره‌اي پيدا كنيم كه دفعتا در محبس چهارطاق باز شد و با سر و صداي زيادي جوانك كلاه نمدي بدبختي را پرت كردند توي محبس و باز در بسته شد. معلوم شد مأمور مخصوصي كه از رشت آمده بود براي ترساندن چشم اهالي انزلي اين طفلك معصوم را هم به جرم آن كه چند سال پيش در اوايل شلوغي مشروطه و استبداد پيش يك نفر قفقازي نوكر شده بود در حبس انداخته است. ياروي تازه وارد پس از آن كه ديد از آه و ناله و غوره چكاندن دردي شفا نمي‌يابد چشم‌ها را با دامن قباي چركين پاك كرده و در ضمن هم چون فهميده بود قراولي كسي پشت در نيست يك طوماري از آن فحش‌هاي آب نكشيده كه مانند خربزه‌ي گرگاب و تنباكوي هكان مخصوص خاك ايران خودمان است، نذر جد و آباد (آباء) اين و آن كرد و دو سه لگدي هم با پاي برهنه به در و ديوار انداخت و وقتي كه ديد در محبس هرقدر هم پوسيده باشد باز از دل مأمور دولتي سخت‌تر است تف تسليمي به زمين و نگاهي به صحن محبس انداخت و معلومش شد كه تنها نيست. من كه فرنگي بودم و كاري از من ساخته نبود، از فرنگي‌مآب هم چشمش آبي نمي‌خورد. اين بود كه پابرچين پابرچين به طرف آقا شيخ رفته و پس از آن كه مدتي زول زول نگاه خود را به او دوخت با صدايي لرزان گفت: «جناب شيخ تو را به حضرت عباس آخر گناه من چيست؟ آدم والله خودش را بكشد از دست ظلم مردم آسوده شود!»

به شنيدن اين كلمات منديل جناب شيخ مانند لكه ابري آهسته به حركت آمد و از لاي آن يك جفت چشمي نمودار گرديد كه نگاه ضعيفي به كلاه نمدي انداخته و از منفذ صوتي كه بايستي در زير آن چشم‌ها باشد و درست ديده نمي‌شد با قرائت و طمأنينه‌ي تمام كلمات ذيل آهسته و شمرده مسموع سمع حضار گرديد: ‌«مؤمن! عنان نفس عاصي قاصر را به دست قهر و غضب مده كه الكاظمين الغيظ و العافين عن الناس...»

كلاه نمدي از شنيدن اين سخنان هاج و واج مانده و چون از فرمايشات جناب آقا شيخ تنها كلمه‌ي كاظمي دستگيرش شده بود گفت: «نه جناب اسم نوكرتان كاظم نيست رمضان است. مقصودم اين بود كه كاش اقلا مي‌فهميديم براي چه ما را اينجا زنده به گور كرده‌اند.»

اين دفعه هم باز با همان متانت و قرائت تام و تمام از آن ناحيه‌ي قدس اين كلمات صادر شد: «جزاكم الله مؤمن! منظور شما مفهوم ذهن اين داعي گرديد. الصبر مفتاح الفرج. ارجو كه عما قريب وجه حبس به وضوح پيوندد و البته الف البته باي نحو كان چه عاجلا و چه آجلا به مسامع ما خواهد رسيد. علي‌العجاله در حين انتظار احسن شقوق و انفع امور اشتغال به ذكر خالق است كه علي كل حال نعم الاشتغال است».

رمضان مادر مرده كه از فارسي شيرين جناب شيخ يك كلمه سرش نشد مثل آن بود كه گمان كرده باشد كه آقا شيخ با اجنه و از ما بهتران حرف مي‌زند يا مشغول ذكر اوراد و عزايم است آثار هول و وحشت در وجناتش ظاهر شد و زير لب بسم‌اللهي گفت و يواشكي بناي عقب كشيدن را گذاشت. ولي جناب شيخ كه آرواره‌ي مباركشان معلوم مي‌شد گرم شده است بدون آن كه شخص مخصوصي را طرف خطاب قرار دهند چشم‌ها را به يك گله ديوار دوخته و با همان قرائت معهود پي خيالات خود را گرفته و مي‌فرمودند: «لعل كه علت توقيف لمصلحة يا اصلا لا عن قصد به عمل آمده و لاجل ذلك رجاي واثق هست كه لولاالبداء عما قريب انتهاء پذيرد و لعل هم كه احقر را كان لم يكن پنداشته و بلارعاية‌المرتبه والمقام باسوء احوال معرض تهلكه و دمار تدريجي قرار دهند و بناء علي هذا بر ماست كه باي نحو كان مع الواسطه او بلاواسطة‌الغير كتبا و شفاها علنا او خفاء از مقامات عاليه استمداد نموده و بلاشك به مصداق مَن جَد وَجَدَ به حصول مسئول موفق و مقضي‌المرام مستخلص شده و برائت مابين الاماثل ولاقران كالشمس في وسط النهار مبرهن و مشهود خواهد گرديد...»

رمضان طفلك يكباره دلش را باخته و از آن سر محبس خود را پس پس به اين سر كشانده و مثل غشي‌ها نگاه‌هاي ترسناكي به آقا شيخ انداخته و زيرلبكي هي لعنت بر شيطان مي‌كرد و يك چيز شبيه به آية‌الكرسي هم به عقيده‌ي خود خوانده و دور سرش فوت مي‌كرد و معلوم بود كه خيالش برداشته و تاريكي هم ممد شده دارد زهره‌اش از هول و هراس آب مي‌شود. خيلي دلم برايش سوخت. جناب شيخ هم كه ديگر مثل اينكه مسهل به زبانش بسته باشند و با به قول خود آخوندها سلس‌القول گرفته باشد دست‌بردار نبود و دست‌هاي مبارك را كه تا مرفق از آستين بيرون افتاده و از حيث پرمويي دور از جناب شما با پاچه‌ي گوسفند بي‌شباهت نبود از زانو برگرفته و عبا را عقب زده و با اشارات و حركاتي غريب و عجيب بدون آن كه نگاه تند و آتشين خود را از آن يك گله ديوار بي‌گناه بردارد گاهي با توپ و تشر هرچه تمام‌تر مأمور تذكره را غايبانه طرف خطاب و عتاب قرار داده و مثل اينكه بخواهد برايش سرپاكتي بنويسد پشت سر هم القاب و عناويني از قبيل «علقه مضغه»، «مجهول الهويه»، «فاسد العقيده»، «شارب الخمر»، «تارك الصلوة»، «ملعون الوالدين» و «ولدالزنا»‌ و غيره و غيره (كه هركدامش براي مباح نمودن جان و مال و حرام نمودن زن به خانه‌ي هر مسلماني كافي و از صدش يكي در يادم نمانده) نثار مي‌كرد و زماني با طمأنينه و وقار و دلسوختگي و تحسر به شرح «بي مبالاتي نسبت به اهل علم و خدام شريعت مطهره» و «توهين و تحقيري كه به مرات و به كرات في كل ساعة» بر آن‌ها وارد مي‌آيد و «نتايج سوء دنيوي و اخروي» آن پرداخته و رفته رفته چنان بيانات و فرمايشات موعظه‌آميز ايشان درهم و برهم و غامض مي‌شد كه رمضان كه سهل است جد رمضان هم محال بود بتواند يك كلمه‌ي آن را بفهمد و خود چاكرتان هم كه آن همه قمپز عربي‌داني مي‌كرد و چندين سال از عمر عزيز زيد و عمرو را به جان يكديگر انداخته و به اسم تحصيل از صبح تا شام به اسامي مختلف مصدر ضرب و دعوي و افعال مذمومه‌ي ديگر گرديده و وجود صحيح و سالم را به قول بي‌اصل و اجوف اين و آن و وعده و وعيد اشخاص ناقص‌العقل متصل به اين باب و آن باب دوانده و كسر شأن خود را فراهم آورده و حرف‌هاي خفيف شنيده و قسمتي از جواني خود را به ليت و لعل و لا و نعم صرف جر و بحث و تحصيل معلوم و مجهول نموده بود، به هيچ نحو از معاني بيانات جناب شيخ چيزي دستگيرم نمي‌شد.

در تمام اين مدت آقاي فرنگي‌مآب در بالاي همان طاقچه نشسته و با اخم و تخم تمام توي نخ خواندن رومان شيرين خود بود و ابدا اعتنايي به اطرافي‌هاي خويش نداشت و فقط گاهي لب و لوچه‌اي تكانده و تُك يكي از دو سبيلش را كه چون دو عقرب جراره بر كنار لانه‌ي دهان قرار گرفته بود به زير دندان گرفته و مشغول جويدن مي‌شد و گاهي هم ساعتش را درآورده نگاهي مي‌كرد و مثل اين بود كه مي‌خواهد ببيند ساعت شير و قهوه رسيده است يا نه.

رمضان فلك زده كه دلش پر و محتاج به درد دل و از شيخ خيري نديده بود چاره را منحصر به فرد ديده و دل به دريا زده مثل طفل گرسنه‌اي كه براي طلب نان به نامادري نزديك شود به طرف فرنگي‌مآب رفته و با صدايي نرم و لرزان سلامي كرده و گفت: «آقا شما را به خدا ببخشيد! ما يخه چركين‌ها چيزي سرمان نمي‌شود، آقا شيخ هم كه معلوم است جني و غشي است و اصلا زبان ما هم سرش نمي‌شود عرب است. شما را به خدا آيا مي‌توانيد به من بفرماييد براي چه ما را تو اين زندان مرگ انداخته‌اند؟»

به شنيدن اين كلمات آقاي فرنگي‌مآب از طاقچه پايين پريده و كتاب را دولا كرده و در جيب گشاد پالتو چپانده و با لب خندان به طرف رمضان رفته و «برادر، برادر» گويان دست دراز كرد كه به رمضان دست بدهد. رمضان ملتفت مسئله نشد و خود را كمي عقب كشيد و جناب خان هم مجبور شدند دست خود را بي‌خود به سبيل خود ببرند و محض خالي نبودن عريضه دست ديگر را هم به ميدان آورده و سپس هر دو را روي سينه گذاشته و دو انگشت ابهام را در سوراخ آستين جليقه جا داده و با هشت رأس انگشت ديگر روي پيش سينه‌ي آهاردار بناي تنبك زدن را گذاشته و با لهجه‌اي نمكين گفت: «اي دوست و هموطن عزيز! چرا ما را اينجا گذاشته‌اند؟ من هم ساعت‌هاي طولاني هر چه كله‌ي خود را حفر مي‌كنم آبسولومان چيزي نمي‌يابم نه چيز پوزيتيف نه چيز نگاتيف. آبسولومان آيا خيلي كوميك نيست كه من جوان ديپلمه از بهترين فاميل را براي يك... يك كريمينل بگيرند و با من رفتار بكنند مثل با آخرين آمده؟ ولي از دسپوتيسم هزار ساله و بي قاناني و آربيترر كه ميوه‌جات آن است هيج تعجب‌آورنده نيست. يك مملكت كه خود را افتخار مي‌كند كه خودش را كنستيتوسيونل اسم بدهد بايد تريبونال‌هاي قاناني داشته باشد كه هيچ كس رعيت به ظلم نشود. برادر من در بدبختي! آيا شما اينجور پيدا نمي‌كنيد؟»

رمضان بيچاره از كجا ادراك اين خيالات عالي برايش ممكن بود و كلمات فرنگي به جاي خود ديگر از كجا مثلا مي‌توانست بفهمد كه «حفر كردن كله» ترجمه‌ي تحت‌اللفظي اصطلاحي است فرانسوي و به معني فكر و خيال كردن است و به جاي آن در فارسي مي‌گويند «هرچه خودم را مي‌كشم...» يا «هرچه سرم را به ديوار مي‌زنم...» و يا آن كه «رعيت به ظلم» ترجمه‌ي اصطلاح ديگر فرانسوي است و مقصود از آن طرف ظلم واقع شدن است. رمضان از شنيدن كلمه‌ي رعيت و ظلم پيش عقل نافص خود خيال كرد كه فرنگي‌مآب او را رعيت و مورد ظلم و اجحاف ارباب ملك تصور نموده و گفت: «نه آقا، خانه زاد شما رعيت نيست. همين بيست قدمي گمرك خانه شاگرد قهوه‌چي هستم!»

جناب موسيو شانه‌اي بالا انداخته و با هشت انگشت به روي سينه قايم ضربش را گرفته و سوت زنان بناي قدم زدن را گذاشته و بدون آن كه اعتنايي به رمضان بكند دنباله‌ي خيالات خود را گرفته و مي‌گفت: «رولوسيون بدون اولوسيون يك چيزي است كه خيال آن هم نمي‌تواند در كله داخل شود! ما جوان‌ها بايد براي خود يك تكليفي بكنيم در آنچه نگاه مي‌كند راهنمايي به ملت. براي آنچه مرا نگاه مي‌كند در روي اين سوژه يك آرتيكل درازي نوشته‌ام و با روشني كور كننده‌اي ثابت نموده‌ام كه هيچ كس جرأت نمي‌كند روي ديگران حساب كند و هر كس به اندازه‌ي... به اندازه‌ي پوسيبيليته‌اش بايد خدمت بكند وطن را كه هر كس بكند تكليفش را! اين است راه ترقي! والا دكادانس ما را تهديد مي‌كند. ولي بدبختانه حرف‌هاي ما به مردم اثر نمي‌كند. لامارتين در اين خصوص خوب مي‌گويد...» و آقاي فيلسوف بنا كرد به خواندن يك مبلغي شعر فرانسه كه از قضا من هم سابق يكبار شنيده و مي‌دانستم مال شاعر فرانسوي ويكتور هوگو است و دخلي به لامارتين ندارد.

رمضان از شنيدن اين حرف‌هاي بي سر و ته و غريب و عجيب ديگر به كلي خود را باخته و دوان دوان خود را به پشت در محبس رسانده و بناي ناله و فرياد و گريه را گذاشت و به زودي جمعي در پشت در آمده و صداي نتراشيده و نخراشيده‌اي كه صداي شيخ حسن شمر پيش آن لحن نكيسا بود از همان پشت در بلند شد و گفت: «مادر فلان! چه دردت است حيغ و ويغ راه انداخته‌اي. مگر ...ات را مي‌كشند اين چه علم شنگه‌اي است! اگر دست از اين جهود بازي و كولي گري برنداري وامي‌دارم بيايند پوزه بندت بزنند...!» رمضان با صدايي زار و نزار بناي التماس و تضرع را گذاشته و مي‌گفت: «آخر اي مسلمانان گناه من چيست؟ اگر دزدم بدهيد دستم را ببرند، اگر مقصرم چوبم بزنند، ناخنم را بگيرند، گوشم را به دروازه بكوبند، چشمم را درآورند، نعلم بكنند. چوب لاي انگشتهايم بگذارند، شمع آجينم بكنند ولي آخر براي رضاي خدا و پيغمير مرا از اين هولدوني و از گير اين ديوانه‌ها و جني‌ها خلاص كنيد! به پير، به پيغمبر عقل دارد از سرم مي‌پرد. مرا با سه نفر شريك گور كرده‌ايد كه يكيشان اصلا سرش را بخورد فرنگي است و آدم اگر به صورتش نگاه كند بايد كفاره بدهد و مثل جغد بغ كرده آن كنار ايستاده با چشم‌هايش مي‌خواهد آدم را بخورد. دو تا ديگرشان هم كه يك كلمه زبان آدم سرشان نمي‌شود و هر دو جني‌اند و نمي‌دانم اگر به سرشان بزند و بگيرند من مادر مرده را خفه كنند كي جواب خدا را خواهد داد...؟»

بدبخت رمضان ديگر نتوانست حرف بزند و بغض بيخ گلويش را گرفته و بنا كرد به هق هق گريه كردن و باز همان صداي نفير كذايي از پشت در بلند شد و يك طومار از آن فحش‌هاي دو آتشه به دل پردرد رمضان بست.

دلم براي رمضان خيلي سوخت. جلو رفتم، دست بر شانه‌اش گذاشته گفتم:‌«پسر جان، من فرنگي كجا بودم. گور پدر هرچه فرنگي هم كرده! من ايراني و برادر ديني توام. چرا زهره‌ات را باخته‌اي؟ مگر چه شد؟ تو براي خودت جواني هستي. چرا اين طور دست و پايت را گم كرده‌اي...؟»

رمضان همين كه ديد خير راستي راستي فارسي سرم مي‌شود و فارسي راستاحسيني باش حرف مي‌زنم دست مرا گرفت و حالا نبوس و كي ببوس و چنان ذوقش گرفت كه انگار دنيا را بش داده‌اند و مدام مي‌گفت: «هي قربان آن دهنت بروم! والله تو ملائكه‌اي! خدا خودش تو را فرستاده كه جان مرا بخري!» گفتم: «پسر جان آرام باش. من ملائكه كه نيستم هيچ، به آدم بودن خودم هم شك دارم. مرد بايد دل داشته باشد. گريه براي چه؟ اگر هم‌قطارهايت بدانند كه دستت خواهند انداخت و ديگر خر بيار و خجالت بار كن...» گفت: «اي درد و بلات به جان اين ديوانه‌ها بيفتد! به خدا هيچ نمانده بود زهره‌ام بتركد. ديدي چه طور اين ديوانه‌ها يك كلمه حرف سرشان نمي‌شود و همه‌اش زبان جني حرف مي‌زنند؟»

گفتم: «داداش جان اينها نه جني‌اند نه ديوانه، بلكه ايراني و برادر وطني و ديني ما هستند!» رمضان از شنيدن اين حرف مثلي اينكه خيال كرده باشد من هم يك چيزيم مي‌شود نگاهي به من انداخت و قاه قاه بناي خنده را گذاشته و گفت «تو را به حضرت عباس آقا ديگر شما مرا دست نيندازيد. اگر اينها ايراني بودند چرا از اين زبان‌ها حرف مي‌زنند كه يك كلمه‌‌اش شبيه به زبان آدم نيست؟» گفتم «رمضان اين هم كه اينها حرف مي‌زنند زبان فارسي است منتهي...» ولي معلوم بود كه رمضان باور نمي‌كرد و بيني و بين‌الله حق هم داشت و هزار سال ديگر هم نمي‌توانست باور كند و من هم ديدم زحمتم هدر است و خواستم از در ديگري صحبت كنم كه يك دفعه در محبس چهارطاق باز شد و آردلي وارد و گفت «يالله! مشتلق مرا بدهيد و برويد به امان خدا. همه‌تان آزاديد...»

رمضان به شنيدن اين خبر عوض شادي خودش را چسباند به من و دامن مرا گرفته و مي‌گفت «والله من مي‌دانم اينها هروقت مي‌خواهند يك بندي را به دست ميرغضب بدهند اين جور مي‌گويند، خدايا خودت به فرياد ما برس!» ولي خير معلوم شد ترس و لرز رمضان بي‌سبب است. مأمور تذكره صبحي عوض شده و به جاي آن يك مأمور تازه‌ي ديگري رسيده كه خيلي جا سنگين و پرافاده است و كباده‌ي حكومت رشت را مي‌كشد و پس از رسيدن به انزلي براي اينكه هرچه مأمور صبح ريسيده بود مأمور عصر چله كرده باشد اول كارش رهايي ما بوده. خدا را شكر كرديم مي‌خواستيم از در محبس بيرون بياييم كه ديديم يك جواني را كه از لهجه و ريخت و تك و پوزش معلوم مي‌شد از اهل خوي و سلماس است همان فراش‌هاي صبحي دارند مي‌آورند به طرف محبس و جوانك هم با يك زبان فارسي مخصوصي كه بعدها فهميدم سوغات اسلامبول است با تشدد هرچه تمام‌تر از «موقعيت خود تعرض» مي‌نمود و از مردم «استرحام» مي‌كرد و «رجا داشت» كه گوش به حرفش بدهند. رمضان نگاهي به او انداخته و با تعجب تمام گفت «بسم الله الرحمن الرحيم اين هم باز يكي. خدايا امروز ديگر هرچه خل و ديوانه داري اينجا مي‌فرستي! به داده شكر و به نداده‌ات شكر!»

خواستم بش بگويم كه اين هم ايراني و زبانش فارسي است ولي ترسيدم خيال كند دستش انداخته‌ام و دلش بشكند و به روي بزرگواري خودمان نياورديم و رفتيم در پي تدارك يك درشكه براي رفتن به رشت و چند دقيقه بعد كه با جناب شيخ و خان فرنگي‌مآب دانگي درشكه‌اي گرفته و در شرف حركت بوديم ديديم رمضان دوان دوان آمد يك دستمال آجيل به دست من داد و يواشكي در گوشم گفت «ببخشيد زبان درازي مي‌كنم ولي والله به نظرم ديوانگي اينها به شما هم اثر كرده والا چه طور مي‌شود جرات مي‌كنيد با اينها همسفر شويد!» گفتم «رمضان ما مثل تو ترسو نيستيم!» گفت «دست خدا به همراهتان، هر وقتي كه از بي‌همزباني دلتان سر رفت از اين آجيل بخوريد و يادي از نوكرتان بكنيد». شلاق درشكه‌چي بلند شد و راه افتاديم و جاي دوستان خالي خيلي هم خوش گذشت و مخصوصا وقتي كه در بين راه ديديم كه يك مأمور تذكره‌ي تازه‌اي با چاپاري به طرف انزلي مي‌رود كيفي كرده و آنقدر خنديديم كه نزديك بود روده‌بر بشويم.                                                                                         «نقل از مجله سخن»

در آخر این داستان دوست دارم بیتی از حضرت سعدی بنویسم البته نمی دونم به این داستان ربطی داشته باشه یا نه ولی به بعضی از اطرافیای من خیلی مربوطه!!!

«جماعتی که نظر را حرام می‌گویند            نظر حرام بکردند و خون خلق حلال»

ای خداوند!

به علمای ما،مسئولیت

و به عوام ما،علم

و به دینداران ما،دین

و به مومنان ما،روشنایی

و به متعصبین ما،فهم

و به فهمیدگان ما،تعصب

و به زنان ما،شعور

و به مردان ما،شرف

و به پیران ما،آگاهی

و به جوانان ما،اصالت

و به اساتید ما،عقیده

و به دانشجویان ما نیز،عقیده

و به خفتگان ما،بیداری

و به بیداران ما،اراده

و به نشسنگان ما،قیام

و به خاموشان ما،فریاد

و به نویسندگان ما،تعهد

و به هنرمندان ما،درد

و به شاعران ما،شعور

و به محققان ما،هدف

و به مبلغان ما،حقیقت

و به خودبینان ما،انصاف

و به فحاشان ما،ادب

و به فرقه های ما،وحدت

و به مردم ما،آگاهی

و به تمام ملت ما

همت تصمیم و استعداد فداکاری و شایستگی نجات و عزت

ببخش! 

«دکتر علی شریعتی»